1. Inleiding
2. Aeneas
3. Alba Longa
4. Stichting van Rome
5. Koningstijd
6. Begin Republiek
7. De Romein
8. Ontwikkeling Rome
9. Hoe woonde de Romein?

Geschiedenis van Rome: Koningstijd

Een rechthoekige ruimte werd afgebakend. Aan de korte zijden stelden zich de drielingen tegenover elkaar op. De beide legers stonden langs de lange zijden om aan te moedigen. Het beginsignaal weerklonk. De beide drietallen liepen op elkaar af. Eerst langzaam en behoedzaam, dan steeds sneller. De aanmoedigingen zwellen aan. De zes mannen waren al spoedig één verwarde kluwen van vechtende lichamen.  Een enorme zand- en stofwolk ontstond, zodat alleen degene, die vooraan stonden, het nog goed konden volgen.
De anderen konden alleen het gekletter en het schitteren van de wapens horen en zien. Plotseling verstommen aan één kant de aanmoedigingen. De stofwolk werd minder en loste zich op. Ze zien één strijder hard wegrennen.
Langzamerhand werd duidelijk wat zich had afgespeeld: twee Romeinen lagen dood op de grond. De drie Curatiërs waren al in een overwinningsroes, toen ze derde Horatius weg zagen rennen.

Maar Horatius was niet ver weggevlucht. Op een afstandje stond hij te kijken naar zijn tegenstanders, die nog zwaar hijgend op de plaats stonden waar ze gevochten hadden. De Curiatiërs zetten zich in beweging om hun werk af te maken. Maar daar wachtte Horatius niet op. Onder luid gejoel van beide partijen, vluchtte hij weer weg. In de achtervolging bleek echter dat ook de Curiatiërs niet ongeschonden uit de strijd waren gekomen. Eén sleepte zich met moeite voort, de tweede was er iets beter aan toe, maar alleen de derde kon nog een behoorlijke snelheid ontwikkelen en had Horatius bijna ingehaald. Op dat moment stopte Horatius, draaide zich om en doodde de aanstormende Curiatius.  Toen pas begrepen de omstanders de tactiek van Horatius. Toen de tweede vijand bij hem arriveerde was die al zo uitgeput dat Horatius er geen enkele moeite had om hem te doden. De derde vijand was eigenlijk zielig, want die kon zichzelf al nauwelijks meer staande houden en Horatius hoefde alleen maar de doodssteek toe te brengen.

De aanvoerder van de Albanen gaf zich en heel Alba Longa over aan Tullus Hostilius. Maar deze was toch ook onder de indruk van de Albanen gekomen en eiste allen maar om in het vervolg samen in goede verstandhouding verder te leven en om beider krachten te bundelen, als het tot een oorlog met de Etrusken kwam. Beide legers keerden huiswaarts, al was het in een heel verschillende stemming.

Horatius, trots als hij was op het feit dat hij Rome de overwinning bezorgd had, werd hierom zo kwaad, dat hij zijn zwaard trok en zijn zus doodstak en haar de woorden toevoegde: “Durf jij op zo’n feestdag voor Rome te huilen om een vijand?”. 

Ontzet deinsde de menigte achteruit, weg was het feestgevoel. Zopas nog een nationale held, stond Horatius nu daar alleen, als moordenaar. Gewapende dienaren van de koning pakten Horatius beet en voerden hem naar het Forum, voor de rechterstoel van koning Tullus. De koning stond voor een groot dilemma. Kon hij deze man, die net Rome had bevrijd en zelfs de koningsmacht vergroot, ter dood veroordelen? Aan de andere kant, als hij dat niet zou doen, zou hij afbreuk doen aan zijn hoge rechterlijke waardigheid.

De koning wees daarom twee oude, wijze mannen aan, die het oordeel moesten vellen. Deze mannen verklaarden Horatius schuldig aan moord en veroordeelden hem ter dood.

Nu kwam er een oude, grijze man naar voren. Het was de vader van Horatius. Hij vroeg aan de koning of hij, als vader, wat mocht zeggen. Tullus stemde toe.

Vader Horatius nam het woord en zei: “Koning, laat het Romeinse volk uiteindelijk beslissen of mijn zoon ter dood gebracht moet worden”. De koning stemde hiermee in. Vader Horatius vervolgde: “Burgers van Rome, van oudsher heeft een vader het recht van leven en dood over zijn eigen kinderen. Als ik gemeend had dat mijn zoon iets verkeerds gedaan had, zou ikzelf hem al terechtgesteld hebben. Heb medelijden met mij. Vanochtend had ik nog drie zoons en een dochter. Nu is hij mijn enige zoon. Heeft hij niet in zijn eentje de vijand verslagen? Wat zullen die wel niet denken als wij de held die hen overwonnen heeft ter dood brengen? Ga uw gang maar! Bestraf de bevrijder van ons vaderland maar met de dood.” In tranen had de oude man zijn pleidooi beëindigd.

Uit medelijden met de oude vader, maar toch ook een beetje vanwege de verdienste van Horatius sprak het volk hem vrij. Maar zij vonden zijn daad toch te ernstig om ongestraft voorbij te laten gaan. Als straf moest Horatius geblinddoekt en met een strop om zijn nek onder een laag over de weg gespannen zware balk doorkruipen. Deze balk, “zusterbalk” genoemd en het graf van Horatia waren ook in later tijden nog in Rome te zien.

Op deze gebeurtenis gaat een wetsartikel terug uit de tijd na de koningstijd, dat bepaalde dat geen enkele ambtenaar een Romeins burger ter dood mocht (laten) brengen, zonder dat hij de mogelijkheid had gehad een beroep te doen op het volk.

Nog vele staaltjes van moed en deugd, zowel van mannen als vrouwen volgden. Maar natuurlijk waren er ook enkele wandaden, van mannen en vrouwen, die niet het belang van het vaderland Rome voor ogen hadden, maar hun eigen lust naar macht en rijkdom.

Zo komen we dan bij de zevende (en laatste) koning van Rome: Tarquinius Superbus. (“Tirannieke”). Hij was een Etrusk, evenals zijn twee voorgangers. De laatste eeuwen van de koningstijd, stond Rome namelijk onder Etruskische invloed.
Al waren de Etrusken bij de Romeinen niet geliefd, toch hebben de Romeinen in die tijd veel van de Etrusken overgenomen. Vooral op godsdienstig  (leverschouwen, gladiatorenspelen) en bouwkundig gebied (tempelbouw, boogbouw).